George en Marjanke Rolf

In verband met George Rolf zijn afnemende mobiliteit zochten hij en zijn vrouw Marjanke een koopappartement. Dat lukte niet: wat ze mooi en geschikt vonden werd voor hun neus weggekaapt. Toen maakten de kinderen hen attent op de nieuwbouw van het Sint Anthoon.

Dat idee was eerst wel even wennen. George kende het uit zijn jeugd als tehuis voor ouden van dagen en herinnerde zich oude vrouwtjes met een oorijzer. Bovendien hadden ze hun hele leven in koophuizen gewoond en dan nu naar een huurwoning? Maar bij een bezichtiging sloeg het enthousiasme van de kinderen op Marjanke en George over en al op dag één na hun verhuizing wisten ze dat ze een goede keuze hadden gedaan.

Ze wonen nu bijna een jaar in de meest westelijke vleugel van het Gasthuis en hun enthousiasme is alleen maar toegenomen. Van groot naar een stuk kleiner bood enkel voordelen: de efficiënt ingedeelde woning is ruim genoeg en biedt alle gewenste voorzieningen. Wel maken ze op een iets andere manier gebruik van het appartement dan de architect gepland heeft. Een van de twee slaapkamers is getransformeerd tot tweede woonkamer, “onze avondkamer”.

Beiden voelden zich snel thuis. Niet alleen omdat ze verschillende medebewoners al kenden vanuit hun juwelierszaak, maar ook door de deelname aan activiteiten die het Gasthuis en de bewonersvereniging organiseren.

In het huis is een alarmeringssysteem aanwezig waarmee de permanent in het Gasthuis aanwezige hulpverleners opgeroepen kunnen worden. Dit maakt ook dat Marjanke met een gerust gevoel activiteiten buitenshuis verricht, zoals haar vrijwilligerswerk bij het Fries Museum.

Wat bovenal plezierig is: “beppie en bonpa” kunnen kinderen en kleinkinderen prima ontvangen en deze blijven graag komen.